فعالیت بدنی از مهمترین گام ها به سوی سلامتی است. مدارس ، مکان ایده آلی برای آموزش نوجوانان است تا یک سبک زندگی سالم و فعالی را بپذیرند و آن را حفظ کنند.مدارس می توانند به جوانان کمک کنند تا بیاموزند که چگونه برای همه عمر از نظر بدنی فعال باشند.

چرا مدارس باید برنامه های فعالیت بدنی را فراهم کنند؟

جوانانی که فعالیت بدنی دارند فواید سلامتی جسمی و روانی کسب می کنند. برنامه های گسترده مدارس مبتنی بر فعالیت بدنی، می توانند به جوانان کمک کنند تا اغلب نیازهای فعالیت بدنی خود را برآورده کنند. مدارس مبتنی بر فعالیت بدنی، برای جوامع نیز به مانند دانش آموزان و مدارس سودمند هستند.

فعالیت بدنی چگونه کمک می کند؟

استخوان ها و عضلات را قوی می کند احتمال چاقی و عوامل خطر بیماری هایی نظیر دیابت نوع دو و بیماری قلبی را کاهش می دهد. احتمال اضطراب و افسردگی را کاهش داده و سلامت روانی مثبت را توسعه می دهد .

جوانان چه مقدار به فعالیت بدنی نیاز دارند؟

کودکان و نوجوانان باید روزانه ۶۰ دقیقه یا بیشتر را به فعالیت بدنی بپردازند.

فعالیت های هوازی: فعالیت بدنی هوازی روزانه باید اکثر زمان ۶۰ دقیقه را در روز شامل شده و صرف فعالیت های با شدت متوسط و شدید گردد. فعالیت بدنی شدید باید شامل حداقل سه روز در هفته شود. نمونه هایی از فعالیت های هوازی شامل دوچرخه سواری ، پیاده روی، دویدن، حرکات موزون و پرداختن به بازی های فعال از جمله تعقیب و گریز ، فوتبال و بسکتبال می شود.

فعالیت های تقویت عضله: فعالیت های تقویت عضله، سه بار در هفته به عنوان بخشی از ۶۰ دقیقه یا بیشتر. نمونه هایی از فعالیت های تقویت عضله برای کودکان جوان تر شامل: ژیمناستیک، بازی در یک ورزشگاه جنگلی و بالا رفتن از درخت.

مثال هایی برای فعالیت های بدنی تقویت عضله برای نوجوانان شامل: شنا، بارفیکس و تمرینات با وزنه فعالیت های تقویت استخوان: شامل حداقل سه بار در هفته به عنوان بخشی از زمان۶۰ دقیقه یا بیشتر می شود.

نمونه هایی برای فعالیت های تقویت استخوان شامل حرکات موزون، جهش، پریدن، دویدن و ورزش هایی مانند ژیمناستیک، بسکتبال و تنیس می شود. ممکن است برخی فعالیت ها با بیش از یک گروه فعالیت در یک زمان در دستور کار قرار بگیرد. برای مثال، ژیمناستیک که شامل فعالیت هایی هم برای تقویت عضله و هم استخوان می باشد در حالی که دویدن، فعالیتی هوازی و تقویت کننده استخوان است. فعالیت ها می بایست متناسب با سن، لذت بخش و متنوع ارایه شوند.

فعالیت بدنی جوانان چگونه است؟

در سال ۲۰۰۷، تنها ۱۷ درصد دانش آموزان کلاس های ۱۲-۹ گفتند که آنها حداقل ۶۰ دقیقه در روز فعالیت بدنی داشته اند. در مورد ۱۳-۹ ساله ها، فقط ۳۹ درصد گفتند که در فعالیت های بدنی سازمان یافته شرکت کرده اند. در سال ۲۰۰۷، تنها ۳۰ درصد دانش آموزان کلاس های ۱۲-۹ هر روز در کلاس های تربیت بدنی حضور داشته اند، در سال ۱۹۶۹، ۴۱ درصد دانش اموزان پیاده یا با دوچرخه به مدرسه می رفتند در صورتی که در سال ۲۰۰۱، فقط ۱۳ درصد دانش آموزان پیاده یا با دوچرخه به مدرسه می رفتند.

چگونه فعالیت بدنی بر پیشرفت تحصیلی اثر می گذارد؟

فعالیت بدنی می تواند به جوانان کمک کند تا تمرکز، حافظه و رفتار کلاسی خود را بهبود بخشند. جوانانی که زمان بیشتری در کلاس های تربیت بدنی می گذرانند، نسبت به آن هایی که زمان کمتری در کلاس های تربیت بدنی صرف می کنند، نمرات امتحانی پایین تری کسب نمی کنند. دختران مدارس ابتدایی که مشارکت بیشتری در کلاس های تربیت بدنی داشتند، نسبت به دخترانی که زمان کمتری در تربیت بدنی گذراندند، نمرات بهتری در امتحانات ریاضی و خواندن کسب نمودند. 

مدارس برای توسعه فعالیت بدنی جوانان چه کاری می توانند انجام دهند؟

در سیاست های خود زمانی را برای فعالیت بدنی سازمان یافته و بازی آزاد را فراهم کنند. به والدین، اطلاعاتی در مورد فواید فعالیت بدنی و مسابقات مدرسه از طریق پیام هایی که به خانه می فرستند ارایه دهند. تشویق کارکنان برای اینکه فعال باشند. کارکنان مدرسه و مدیریت آن برای دانش آموزان الگو هستند. تشویق خانواده ها و گروه های محلی برای اینکه در مدارس مبتنی بر فعالیت بدنی و مسابقات آنها درگیر شوند.

مدارس چگونه به فعال تر شدن جوانان کمک می کنند؟

درصد زیادی از فعالیت بدنی جوانان می تواند از طریق برنامه های فعالیت بدنی گسترده مدارس، همراه با اصل قرار دادن تربیت بدنی کیفی فراهم گردد. همه بخش های برنامه فعالیت بدنی ( که در زیر آمده است) به جوانان کمک می کند تا فعالیت های بدنی متفاوتی را جستجو کنند و به آنها شانس یادگیری و تمرین مهارت ها را می دهد تا سبک زندگی فعالی را نهادینه کنند.

برنامه جامع فعالیت های بدنی شامل موارد زیر است:

تربیت بدنی کیفی

• به دانش آموزان دانش و مهارت هایی برای شرکت یک عمرفعالیت بدنی را می دهد.
• مهارت های حرکتی را آموزش می دهد و اینکه چگونه فعالیت بدنی را ارزیابی کند.
• از فعالیت هایی که مناسب سطح مهارت و سن دانش آموزان هستند استفاده می کند.
• از فعالیت هایی که بیشتر وقت کلاس، دانش آموزان را فعال نگه می دارد استفاده می کند(بیش از ۵۰ درصد زمان کلاس)
• نیاز همه دانش آموزان را در نظر می گیرد
• تجربه لذت بخشی برای تمام دانش آموزان است

توصیه های راهبردی:

تربیت بدنی روزانه برای دانش آموزان در مهد کودک تا سطح متوسطه باید نیاز مدارس باشد. (هر هفته۱۵۰ دقیقه برای مدارس ابتدایی و ۲۲۵ دقیقه در هفته برای مدارس راهنمایی و دبیرستان)

تنفس ها

به دانش آموزان فرصت داشتن فعالیت های بدنی سازمان نیافته و تمرین آنچه که در کلاس تربیت بدنی یاد می گیرند را بدهید

توصیه راهبردی:

مدارس باید حداقل ۲۰ دقیقه از تنفس هر روز به کلاس های تربیت بدنی اضافه کنند.

• استراحتهای فعالیت بدنی(استراحتهای فعال)
• دانش آموزان را در دروس کلاس ها فعال بسازید.
• رفتار کلاس درس دانش آموزان را ارتقا دهید

ایده های برای استراحت فعالیت بدنی:

راه رفتن در بیرون را به عنوان بخشی از یک کلاس علمی قرار دهید یا از دانش آموزان بخواهید تا در خلال فعالیت بدنی ، کلمات اکشن یک داستان را بخوانند و فعالیت کنند .

فعالیت های درون مدرسه ای

فرصت های فعالیت های بدنی را قبل، حین و بعد از ساعات مدرسه فراهم کنید. زمینه انتخاب فعالیت هایی چون راه رفتن، دویدن ، پیاده روی، شنا، تنیس، آیروبیک و دوچرخه سواری را برای دانش آموزان فراهم نمایید. تمام سطوح مهارتی و فرصت برابر شرکت را برای دانش آموزان فراهم کنید.

ورزش های بین مدرسه ای

به دانش آموزان کمک کنید تا با هم کار کنند و در رقابت های دوستانه درگیر شوند. کمک کنید تا دانش آموزان مهار تهای خاص ورزشی و حرکتی عمومی را فرا بگیرند. ممکن است سلامت ذهنی را بهبود ببخشید و برخی از رفتارهای پرخطر سلامتی از جمله کشیدن سیگار، استفاده غیر مجاز دارو و معضلات جنسی را کاهش دهید.

برنامه های پیاده و با دوچرخه رفتن به مدرسه

• می توانید سطوح فعالیت های بدنی دانش آموزان را افزایش دهید.
• مشارکت دانش اموزان، والدین و سازمان های اجتماعی و اعضای آن را بهبود ببخشید
• شرایط ایمنی پیاده روی و با دوچرخه رفتن اطراف مدرسه را بهبود بخشید
• ترافیک اطراف مدرسه را کاهش دهید

توصیه های فعالیت بدنی:

مدارس باید در هفته بین المللی پیاده رفتن به مدرسه، مشارکت کنند و از پیاده رفتن و با دوچرخه رفتن مداوم به مدرسه حمایت کنند.( به عنوان مثال راه های ایمن تری به مدرسه ایجاد کنید و دسترسی به ایستگاه های ارایه دوچرخه را آسان نمایید.)

مدارس چگونه می توانند با خانواده ها و گروه های اجتماعی شریک شوند؟

به خانواده ها اجازه دهید تا در مورد برنامه های فعالیت بدنی در مدرسه و در جامعه اطلاع کسب کنند. برای اینکه مطمئن شوید همه، اطلاعات را دریافت می کنند؛ از شکل های مختلفی مانند آگهی ها، خبرنامه ها، تماس های تلفنی، ایمیل، گفتگو در مدرسه، اینترنت و پوشش رسانه ای استفاده کنید.

خانواده ها و اعضای اجتماعی را در شورای مشورتی سلامت مدرسه وارد کنید شانس شرکت خانواده ها را در برنامه های فعالیت بدنی فراهم کنید. این می تواند شامل تکالیف خانواده، فعالیت خبرنامه ای و شب های خانواده ها(شب هایی که خانواده ها می توانند در مدرسه گرد هم جمع شوند و از برنامه های مدرسه استفده نمایند) شود.

برنامه های فعالیت بدنی یا تکالیف کار را برای دانش آموزان، خانواده ها و کارکنان مدرسه فراهم کنید. مدارس می توانند با سازمان های عمومی کار کنند و به آنها اجازه دهند تا از سالن و میادین ورزشی مدارس پس از ساعات درسی و آخر هفته استفاده نمایند.

کسب و کار(اقتصاد) محلی، گروه های اجتماعی، و سازمان های مربوط به سلامت ممکن است توانایی حمایت یا سرمایه گزاری در برنامه های فعالیت بدنی و رویدادهای ورزشی را داشته باشند. برنامه ها و پیام ها باید منعکس کننده فرهنگ اجتماع و فرصت های فعالیت بدنی منطقه ای باشند.

ترجمه شده توسط داود رضایی نیا

منبع:

U.S. Department of Health and Human Services Centers for Disease Control and Prevention National Center for Chronic Disease Prevention and Health Promotion Division of Adolescent and School Health www.cdc.gov/HealthyYouth August 2009

پژوهشگران علوم پزشکی می گویند نتلیج بررسی های آنان نشان داده است زنان میانسالی که به طور منظم ورزش می کنند و زیاد تلویزیون تماشا نمی کنند کمتر به افسردگی مبتلا می شوند.

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز به نقل از رویترز، محققان دریافتند زنانی که بیشتر ورزش می کنند ۲۰ درصد کمتر از آنهایی که تحرک کمتری دارند به افسردگی مبتلا می شوند .

از سوی دیگر افرادی که درهفته ساعات بیشتری را تلویزیون می بینند بیشتر در خطر ابتلا به افسردگی هستند .

دکتر’ گیلیان مید’ از موسسه رویان ایندبورگ در مورد این تحقیق گفت : این یافته ها تایید کننده تحقیقات پیشین مبنی بر لزوم و اهمیت ورزش برای حفظ سلامت مغز است.

این بررسی اثبات نمی کند که تماشای زیاد تلویزیون و ورزش نکردن موجب بروز افسردگی می شود اما هر چه زمان صرف شده زنان برای ورزش بیشتر باشد اعتماد به نفس در آنان افزایش می یابد و ترشح هورمون اندورفین در خون آنها بیشتر می شود                                                                                                                         

پژوهشگران در این بررسی داده های حدود ۵۰ هزار زن را در مورد ساعات تماشای تلویزیون، میزان فعالیت بدنی و تشخیص افسردگی در آنها بررسی کردند.

پژوهشگران سپس سبک زندگی و جنبه های سلامت مانند وزن، سیگار، بیماری ها و ورزش را در نظر گرفتند و دریافتند آنهایی که روزانه ۹۰ دقیقه ورزش می کردند از آنهایی که روزانه ۱۰ دقیقه ورزش می کردند دستکم ۲۰ درصد کمتر به افسردگی مبتلا شدند.

پیاده روی سریع رایج ترین ورزش مهم محسوب می شود که توانسته است زنان مورد بررسی را از ابتلا به افسردگی رهایی دهد.

این دانشمندان دریافتند زنانی که روزانه سه ساعت یا بیشتر در روز تلویزیون تماشا می کنند ۱۳ درصد بیشتر از آنهایی که اصلا تلویزیون نمی بینند به افسردگی مبتلا می شوند.

احترام به خود: به زبان خیلی ساده مردم سرخوش را دوست دارند. اگر چه آنان در برابر احساسات تردید در مورد خود، اضطراب و افسردگی به طور کامل مصون نیستند، به جنبه های خوب و مثبت خود بیشتر توجه می کنند و محدودیت هایشان را می پذیرند.

خوش بینی: افراد سرخوش به جنبه های روشن و مثبت حوادث نگاه می کنند و انتظار دارند نتیجه کار خوب باشد و هر گاه چنین نشود، آنان شکست و ناکامی خود را امری کوچک و گذرا تلقی می کنند و می کوشند راه حل تازه و بهتری برای مشکل خود بیابید.

تسلط شخصی: افراد سرخوش، احساس می کنند که ارباب و صاحب اختیار سرنوشت خود هستند. چون احساس می کنند که اختیار زندگی خود را در کف دارند ، به صورتی همسان از داشتن احساس سرخوشی خبر می دهند.

افزودن بر این چهار ویژگی اصلی شخصیت ، احتمال بیشتری وجود دارد که افراد سرخوش از بدن سالم و متناسب بهره مند بوده، هدفها و توقعات واقع بینانه ای داشته باشند و ضمن سود جستن از روابط مناسب، دوستانی صمیمی داشته و از ایمان مذهبی یا روحانی برخوردار باشند که از آنان حمایت می کند، به زندگیشان هدف و مقصد می بخشد و انان را چنانکه هستند می پذیرد.

سر خوشی نه تنها احساس خوبی به فرد می دهد، بلکه برای سلامت جسمی نیز خوب است بارها محققان پی برده اند که سلامت ( جسمی و روانی ) و سرخوشی دست در دست هم کار می کنند و البته چنین یافته علمی به هیچ وجه شامل چیز تازه ای نیست ، هزاران سال پیش سلیمان نبی گفت: قلب شاداب به اندازه دارویی موثر بهر انسان فایده می رساند ولی روحی شکسته استخوان ها را خشک می کند.
و البته جای هیچ تردید نیست که یادگیری نیز در فردی با روان سالم شکل می گیرد هر چقدر روان فرد از سلامت بیشتری برخوردار است میزان ، عمق و پایداری یادگیری نیز بیشتر است. در راستای پرورش سرخوشی و نشاط ، موارد و توصیه های زیر در متون مختلف روان شناسی آمده است.

توصیه های موثر بر افزایش نشاط از دید روانشناسان با ورزش

۱- تلاش در وقت گذاری و رسیدگی به خود : کمک به رفع نیازهای دیگران بدون شناسایی و ارضای نیازهای فرد نا ممکن است . باید فرد توجه کند که چه کارهایی او را خوشحال می کند ، سپس وقت کافی برای انجام دادن آنها در نظر بگیرد .

۲- سرمایه گذاری در روابط نزدیک و صمیمانه : باید هر فرد وقت و محبت خود را به اشخاصی که دوست دارد هدیه دهد.

۳- تلاش در به انجام رساندن کارها مورد علاقه : هر فرد باید ، دنبال مبارزه طلبی هایی بگردد که به ارضای نیاز خود برای انجام دادن کارهای دارای معنی و هدف از نظر خود کمک می کند . هم چنین باید از فرصت های نامنتظر برای آزمون چیزها و کارهای متفاوت استفاده کند

۴- دادن نیرو و انرژی به خود : رسیدگی به وضع سلامت جسمانی برای مراقبت از سلامت روان اهمیت دارد .

۵- پرهیز از افراط و تفریط : روحیه همه گاهی قوی و گاهی ضعیف می شود . ولی باید سعی کرد که به نوعی حالت تعادل یا حد وسط رسید.

۶- خوش بین بودن : اگر فرد همواره در پی آن باشد که ببیند در زندگی چه کمبودهایی دارد ، آن عیب ها را خواهد یافت و احساسش نیبت به خود از آنچه هست بدتر خواهد شد . باید فرد به دنبال جنبه های و جلوه های مثبت زندگی خود بگردد.